Yazı Tahtası

KARANLIK ÖYKÜ

2012-02-07T22:25:00.000+02:00

Gece, karanlık, çok karanlık…

Işık yok, hiç ışık yok, azıcık bile.

Birkaç saat önce ardı ardına yaktığım tütsülerin kokusu burnuma yapışmış, ciğerlerimden kanıma geçmiş, damarlarımda akıyor. Biraz da sigara dumanı…

Odam sıcak, belki de fazla sıcak. İçine gömüldüğüm emektar tekli koltuğumda oturuyorum, ucuz kadife kumaştan… Çıplak kollarım ona dokunurken yanıyor, çıplak sırtım ve çıplak bacaklarım da. Boxerım terden üzerime yapışmış.

Karanlığa bakıyorum, boşluğa, sonsuz karanlığa… Yüzüm pencereye dönük ama perdeler kalın, çok kalın… Onlar da kadife, koyu yeşil… Ama onları göremiyorum, sadece biliyorum, hissediyorum.

Ekranı kapalı bilgisayarımda aynı playlist dönüp duruyor. Hava ağırlaşmış, cıva gibi sanki, cıva soluyorum. Müzik de ağır, yoğun; kulaklarımı dolduruyor, oradan içeri akıyor, dibe çöküyor ve duruyor. Sürekli aynı sesler kendini tekrar ediyor; sesler artık anlamsız.

Kadehim boşalmış, şarap şişesi de öyle. Kalkarsam yenisini açarım, eğer kalkabilirsem; eğer bu yapışkan karanlık içinde hareket edebilirsem… Herşey yavaşlamış, ağır çekim bir film gibi; oda durmuş, öylece kalmış, dünyadan ve zamandan ayrılmış; bir küre gibi yükselmiş ve uzaklaşmış; karanlığa doğru emilmiş…

Kendimi hatırlayamıyorum. Nasıl bir görüntüm var benim? Bir bedenim var mı? Yüzüm neye benziyor? Şu anda sadece bir gölgeyim, bir silüet! Hiç detay yok; yüzüm yok, gözlerim, ağzım, ifadem yok. Sadece karanlık var, koyu bir karanlık.

Vücudumda tek bir yeri hissediyorum; midemin üzerinde, göğsümün ortasında…

Neden sanki bir ton ağırlığında? Neden yanıyor? Allahım neden yanıyor… Canım çok acıyor. Göğsüm yırtılsın istiyorum; içimdeki bu çatırdayan kor göğsümü parçalayıp önüme düşsün. Düşsün ki sağlam bir tekme vurup uzaklaştırayım onu, dışarıya; bu odanın, zamanın durduğu bu karanlık kürenin dışına…

Biraz kıpırdanıp kendime geliyorum. Kadifeyle bütünleşmiş sırtımı zorlukla ayırıp öne eğiliyorum. Başımı ellerimin arasına alıyorum. Başım dönüyor…

Müziği duyuyorum yeniden, “HIM” çalıyor, “Razorblade Romance” albümünden bir şarkı… “Poison girl”… Nakaratı şöyle:

- Hepsini sadece onun için yaptım

- Hepsini sadece onun için

- Ve aşk bizi ölü istiyor

- Beni ve benim zehirli sevgilimi

Kafamın içi zonkluyor. Anlayamıyorum. O lanetli kavga nasıl başladı ki? Neden bağırdık birbirimize öyle? Neden söyledik o iğrenç şeyleri? Nasıl kapıldık o öfkeye? Nasıl nefret ettik birbirimizden, bir anda? İçim bomboş… Şimdi nerede o?

Hafifçe yerimden kalkıyorum, bir adım atıp önümdeki sehpahada duran sigarama uzanıyorum. Halı ıslak ve yapışkan. Çakmağımı alıp sigaramı yakıyorum. Gözüm koltuğun sol tarafında, yerdeki bir gölgeye takılıyor. Çakmağı tekrar yakıyorum ve titreyen ışık altında o gölgeye bakıyorum, sonra yerdeki kırmızı ıslaklığa, sonra tekrar gölgeye; elim titriyor…

Allahım ne yaptım ben? Ben ne yaptım allahım…

Eğilip bükülmeyenler

2011-12-16T10:19:00.000+02:00

Bir alıntı, bir ağabeyden...
"fiyatı olan her şey ucuzdur. fiyatı olan şeylere sahip olmak için sürekli değişenlere uymayın siz."

Uymayanların da günü gelecek elbet, çünkü uymayanlar daha dürüst, uymayanlar daha orjinal, uymayanlar daha yaratıcı, uymayanlar daha yetenekli, uymayanlar daha IYI!

Gece, mum ve deniz

2011-08-03T00:27:00.000+03:00

Uzun zamandır yalnız bırakılmış bir sayfa
Birikmiş duygular
Geç saatin sakinliği
Tuşların verdiği pürüssüzlük hissi
Müziğin hafif tınıları
Esinti
GECE
MUM
ve DENİZ

Yansıma

2011-03-12T00:14:00.003+02:00

Yansımış,
ters yüz olmuş,
asıl ve suret birbirine girmiş,
ne yandan baksan aynı olmuş,
karışmış,
siyah beyaz olmuş.
Yansımada gizli birşeyler varmış, bakmayı bilen gözler içinmiş.

Boş beleş

2011-03-12T00:07:00.000+02:00

Boş beleş bir günün boş beleş akşamında, boş beleş bir uykudan önce, boş beleş şeyler yazan boş beleş adam, yarın yaşayacağı boş beleş günü düşünüyor...

O, aynanın arkasındaki gölge

2011-03-10T22:49:00.001+02:00

O, aynanın arkasındaki gölge, olduğu yerden sessizce çürümüş dünyaya bakıyor.
Hissiz, duygusuz...
Görünen sureti kanlı canlı hala, oysa görünmeyen gizli bir gölge o.
Bekliyor... Sessizce...
Güçlü, dirençli.
Çünkü beklentisi yok, diyeti yok... Sadece bekliyor, bekleyecek.

Dünyanın sonu

2011-03-06T19:45:00.000+02:00

Dünyanın sonuna gelmiş olmalıyız. Yaşadık ve bitti.
Başka nasıl açıklanabilir?
Hissedemiyorum, etrafımda yeni ve modern hayata dair şeyler varken. Tuğla binalarda, cam binalarda, plazalarda, kalabalık koşuşturmacanın arasında hissedemiyorum. Sadece doğada, ağaçların altında, toprağın üzerinde, hayvanların masum gözlerinde ve sadece yüzlerce yıllık eski taş binaların arasında hissedebiliyorum sanki. Sanki insanların içi boşaldı, insanlardan yayılan her ne idiyse o bitti, yavaş yavaş azalıp kaybolan güzel bir çiçek kokusu gibi, boşluğa yayıldı ve gitti. Yeni ne varsa boş. Ne akıl kaldı, ne felsefe, ne iyi niyetler, ne duygu, ne sıcaklık.
Sanki eski şeylere sinmiş o eski güzel yılların insan sıcaklığı, o hayat kokusu. Sanki ağaçlar, toprak, imdat dercesine kendilerinde ne varsa sunuyorlar dünyaya; hisseden, duyumsayan kimler varsa anlasınlar diye, birşey yapsınlar diye.

Belki de elektromanyetik dalgalar herşeyi söndürdü. İnsanları ezdi, inceltti, eskiden olduklarının gölgeleri haline getirdi.
Eskiden de cahildi insanlar, ama bu kadar yoz muydu? Eskiden de zorluk çekerdi insanlar, didinirdi daha iyisi için, ama bunca onursuzluk pahasına mı? Bu kadar çok ama bu kadar boş konuşulmazdı sanki. Bu kadar birbirini dinlemeden, hiç ama hiç anlamadan, boş boş yüz yüze bakmazdı. Hiçbirşeyimiz doğal değil. Özümüz bozuldu, mutasyona uğradı, temel varoluş gayretlerimiz değişti.

Bıkkınlık, Bıkkınlık ve daha fazla BIKKINLIK

2011-03-06T18:33:00.000+02:00

Çok saçma ve çok sıkıcı ve çok gereksiz ve çok anlamsız ve çok amaçsız ve çok yararsız ve çok boş ve çok işe yaramaz ve çok yavan ve çok sanal ve çok verimsiz ve çok tatminsiz...
Nedir bu yaptıklarımız, sabah akşam gece sabah akşam gece... neye, nereye, niye...
Yavan... Evet en güzel kelime bu, yavan... Pek az his, pek az duygu, pek az istek, pek az neşe, pek az coşku, pek az gerçek amaç...
Herkes anlamsızca yuvarlanıyor etrafta. Kafasız tavuklar gibiyiz. Yaptığımız hiçbirşey mantıklı değil. Kazan ve harca, daha çok kazan daha çok harca. Önce sadece zamanını kirala, sonra daha fazlasını, sonra aklını, düşüncelerini, sonra ruhunu, amaçlarını, umutlarını... İçi boş bir makine haline gel. Ama küçük burjuva hayatına devam et, AVM'lerde dolaş, alışveriş yap, kahve iç, bruch'a git, eve pizza söyle, güzel bir şarap al, bir film satın al, otur izle... Bunların tatmin ettiği bir sürü insan arasında anlamsızca gezin. Uyuyanların arasındaki yarı uyanık bir zombi gibi. Çıkış nerede, çıkış nerede, nerede... Hayır dinde değil, hayır ölmekte değil, hayır işte güçte değil, hayır parada değil, hayır günlük oyalamacalarda, aktivitelerde, modern hayatın saçma eğlencelerinde değil. Ama nerede?
Saçma...
Neden bu yazıyı yazıyorum ki?
Saçma...

Bin Muhteşem Güneş

2010-07-19T11:03:00.002+03:00

Khaled Hosseini ya da Halit Hüseyin'in bu kitabı bana 'yanıbaşımızda olan biten neler varmış da benim dünyadan haberim olmamış' dedirtti. Yazarın bakış açısından, oldukça da objektif denilebilecek bir anlatım tarzı ile, son derece sürkleyici bir olay örgüsü içinde, farklı yaşlardaki iki çocuk/kadının hikayesi üzerinden, Afganistan'da olan bitenleri görme-anlama şansı buldum. Buradaki ANLAMA sözcüğü çok önemli aslında, çünkü tarihi-siyasi araştırmalar bilgi edinmemizi sağlasa da her zaman anlamamızı sağlayamıyor. Oysa işin içine insanlar ve duygular girdiğinde anlamak kolaylaşıyor.
Kitap içinde Taliban dönemi öncesi ve sonrası son derece güzel açıklanmış. Rusya'nın ve komünizmin etkileri, etnik farklılıklar, kültürel farklılıklar, ötekileşmeler, her duruma ayak uydurmalar çok güzel bir dille anlatılmış. Toplumun bir kesimindeki modermleşme isteği, diğer kesimin dini inançlarına ve dogmalarına aykırı bulduğu bu duruma tepkileri, bir halkın birbirinden uzaklaşması ancak sonrasında gelen ve yıllar süren iç savaşlar nedeniyle bu kopmalardaki anlamsızlığın ortaya çıkışı, dış güçlerin etkileri, manipülasyonları, tüm bunların içinde kadın olmanın zorlukları ve mecburiyetleri o kadar güzel anlatılmış ki yazarın tarzına ve üslubuna hayran olmamak elde değil. Bu kadar bilgiyi açıkça yazarak vermek için belki binlerce sayfa gerekirdi. Ancak yazar, öyle durumlarda öyle güzel cümleler kullanmış ki, bir cümle ile pekçok şeyi anlatmayı başarabilmiş.
Sonuç olarak mutlaka alınıp okunması gereken, 2000'li yıllar dahil son derece yakın gündemlere kadar uzanan ve içinde bulunduğumuz coğrafyayı daha iyi anlamamızı sağlayan, okunması keyifli, 'bizden' denebilecek bir roman çıkmış ortaya. Yazarın sinema filmine de çevrilmiş olan Uçurtma Avcısı isimli romanındaki başarısını devam ettirdiğini söylemek hata olmaz. Halit Hüseyin bence, Lübnan bölgesi için Amin Maalouf ne ise Afganistan bölgesi için o olmaya aday bir yazar.

Çöplüğün Generali

2009-12-25T10:38:00.004+02:00

Daha önce tanımadığım bir yazarın ilginç bir kitabını okudum geçtiğimiz günlerde. Eşim, kitapçıda hangi kitabı alsam diye bakınırken arkasındaki yazı dikkatini çekmiş ve almıştı. Türkiyeli yazarların alışageldiğim tarzından farklı bir denemeydi, bu özelliği ile beni oldukça şaşırttı. Çok kısa sürede yazılmış ve günümüz olaylarına alegorik bir yaklaşım ile göndermelerde bulunan ilginç bir kitap... Biraz bilimkurgu, parçalara ayrılmış bir anlatım... Hem başarılı hem de başarısız bulduğum yönleri oldu. Fikir çok güzeldi ama sanki aceleye mi gelmişti?? Kurgu daha detaylı olabilir miydi? Bu konu biraz daha uzun bir hikaye içinde ele alınabilir miydi?

London River

2009-10-19T10:58:00.001+03:00

http://www.imdb.com/title/tt1227787/

Hafta sonu Film Ekimi bünyesinde Emek Sineması'ndaydık. 13:30 seansı. Pazar günü.
Beyoğlu'nda yerler ıslaktı ancak hava güneşli hatta sıcaktı. İstiklal caddesi ile Tarlabaşı bulvarı arasında, bu iki caddeye paralel olan Kurabiye sokak üzerinden yürüdük sinemaya varmak için. Yerinden oynamış kaldırım taşlarının altındaki yağmur sularını pantolonlarımızı paçasına sıçratmamak için ekstra gayret sarfederken diğer taraftan da elimizdeki davetiye ile koltuk numarası alabilmek için kalan son 5 dakika içinde sinema gişesine yetişmeye çalıştık. Beyoğlu'nun travesti yerleşimi yoğun olan sokaklarının garip havasını da soluyarak yürüdük. Biraz gecikerek yetiştik, sinema önünde muazzam bir kalabalık vardı, koltuk numaramızı aldık, salona geçtik, oturduk.
London River isimli bir film izledik, sinema ağzına kadar doluydu, keyifli bir ortam vardı.Gerçi Emek Sineması'na yakıştıramadığım bazı teknik sorunlar yaşadık, filmin sesinde arkadan gelen periyodik bir patırtı, perdede tam olarak netlenenemiş bir görüntü film keyfimizi bir miktar bozsa da konusu ve ilerleyişi oldukça etkileyici olan London River yine de ilgimizi perdede tutmayı başardı.
Fimin ana konusu Londra'da geçtiğimiz yıllarda yaşanan metroya ve otobüslere yönelik bombalı terör saldırılarıydı.
Bu saldırılardan sonra kızından haber alamayan, taşrada çiftçilikle uğraşan bir İngiliz kadının Londra'ya gelmesi ve kızının oradaki yaşamı hakkında bilgi toplamaya başlaması ile olaylar gelişiyor.
Özellikle dikkat çeken ilk şey kızın bir müslüman mahallesinde yaşaması ve İngiliz annenin buna olan ilginç tepkileri, inanamaması hatta zaman zaman iğrenmesiydi.
Algıma hitap eden diğer önemli başlıkları aşağıda sıra haline yazacağım çünkü detay açıklamaktansa önemli başlıkları listelemek daha önemli göründü bana, filmin de keyfini kaçırmamış olurum.

Filmin başında dünyanın iki farklı noktasında gösterilen taşra yaşamının sakinliği ve güveni ile Londra'ya geldikten sonraki karmaşa ortamı, güvensizlik ve belirsizliğin hissedilmesi
İngiliz annenin müslüman mahallesine yakşalımı ve ciddi önyargıları (üstelik kendisine yardımcı olan hemen herkesin müslüman nüfustan olmasına karşın)
İnsanların görünüş, kılık kıyafet, dil, din, görüş ve yaşam tarzı olarak farklılıklarının göz önüne serilmesi
İngiliz annenin yalnızlığı
Kızının yaşamı hakkında çok az bilgisi olması, yaşadığı şaşkınlıklar
İngiltere'ye yabancı Afrika kökenli müslüman bir babanın doğuya has sakinlilği ve mütevaziliğine karşın tam bir İngiliz kibiri gösteren annenin tavırları ve güvensizliği
Ortak amaçlar doğrultusunda ön yargıların yavaş yavaş kırılması; ten rengi, dil ve din farkının anlamsızlaşması; en temel duyguların ortak olduğunun anlaşılması; evlat sevgisi, umut, acı, pişmanlık...
Terör saldırılarından müslmanların sorumlu olmasına rağmen film genelindeki diğer tüm müslümanların son derece iyi insanlar olması; yani tüm müslümanlara kötü ya da terörist yaftası yapıştırılmaması

Düşünmeme sebep olan filmleri seviyorum, üstelik de yeterince farkında olduğumu düşündüğüm bir konuyu farklı bir yoldan ve daha açık seçik şekilde bana yeniden anlatan filmlerin hakkını vermek istiyorum. London River böyle bir filmdi.. Basit ama etkileyici, gerçekten farklı bakan, derdini açık ve net anlatan...

İlginç anlar...

2009-10-07T16:47:00.001+03:00

İşteyim, yoğunluktan ve stresten fenalık geçirmiş durumdayım, erteleyerek biraz nefes almaya çalışıyorum...
Çok gürültü var, bu karmaşada zaten nasıl iş yapılır onu anlamak da mümkün değil...
Kulaklık taktım, internetten bir oldies radyosu dinliyorum...
Radyoda bir reklam; Windows7'ye geçin diyor, 50 dolara.. İğrenç Windows Vista'dan kurtulun diyor, 50 dolara... Vayy, böyle reklam mı olur diyorum içimden...
Gitmek istemediğim bir toplantıyı erteledim biraz önce.. Yarına hazırlık yapıyorum.
Hava çok güzel, Beşiktaş'ta boğaz kenarında olsam, önümde çayım olsa, yanında yeni sekiz hasanpaşa pastanesinden alınmış kurabiyeler, okuyacak bir iki gazete, bir de sohbet edecek arkadaşlar tabi.
Artık Beşiktaş'daki o çay bahçesi de yok.. Kim bilir kimin gazabına uğradı, hangi paragözün işini engelledi ya da hangi siyasiyi rahatsız etti.. Beşiktaş eski Beşiktaş değil artık, oturacak güzel yer de kalmadı.. Her yer Pizza Hut, KFC, Burger King, Starbucks oldu..
Eskiden sabah okula gitmeden uğrardık o çay bahçesine, elimizde poaçalar.. Büyük çay söylerdik. Denize en yakın masaya oturur, acaba dalga bizi ıslatır mı diye aklımızdan geçirirdik.
En iyisi bu akşam eve kadar yürümek, yol çok keyifli olmasa da kötü sayılmaz.
Birkaç dost arasa akşam, ya da çat kapı gelse...
Eskiden komşuluk varmış, ne çok isterdim öyle bir apartmanda, mahallede oturmayı..
Neden katlanıyorum bu şehre? Bazen anlayamıyorum.
Şikayet ettiğim şeylere daha çok sahip olabilmek için neden bu mücadele, boşa kürek çekmek?
Sahip olduklarımın önemi yok ki benim için? Üyesi olduğum düzene ait değilim, bir tilt masası içindeki top gibiyim; vuruyorlar oradan oraya savruluyorum, kurallar belli, gidebileceğim yollar belli, bazen ışıklar saçılıyor ama dönüp dolaşıp geleceğim nokta belli, hiçbirisi mutlu etmez beni.. O masadan dışarı çıkmam lazım benim, nasıl olacaksa artık...
Hava da ne güzel bu akşam...

Hayat bu kadar basit olmalı

2009-10-06T22:47:00.000+03:00

Hayat dediğin işte bu kadar basit olmalı aslında, bir serçeninki gibi..
Yemek bulursan yersin... Karnın toksa mevsim de yazsa senden keyiflisi olmaz, özgürlüğün tadını çıkar...
Aç kalmamak için bazı riskleri almalısın... Yeterince hızlı ve açık gözlü olursan kediden kurtulursun...
Olmadı...ölürsün, yapacak birşey yok, kasmaya gerek yok...
Ancak o zaman çıkar bu güzel güneşli günün tadı, tasasız dertsiz olmalı insan.. ya da serçe..

Yeni başlangıçlara...

2009-10-06T22:12:00.002+03:00

Yeni başlangıçlara...
Başlık neden böyle çıktı klavyeden bilemedim, sanırım başlamak demek aynı zamanda devam etmeyi, peşini getirmeyi de çağrıştırıyor insana.. Benim de isteğim bu; yani başlamak ve devamını getirmek..
Uzun zamandır tozlanmış yazma güdüsünü, isteğini yeniden canlandırmak, içimi dökmek..
Hadi bakalım hevesle yeniden başlayalım şu işe, mesafelerin kalkması dileğiyle..

Bir persembe aksami mahmurlugu

2007-12-06T20:06:00.000+02:00

Evdeyim, biraz yorgun biraz durgun...
Evdeyim, disarida soguk yagmur, iceride sefkatli sevgilinin yumusak kucagi...
Evdeyim, aklimda nice yarim kalmisliklar, gozum kanepenin rahatliginda...
Evdeyim, karnim acikmis, sevdiklerimin yolunu beklerim...
Evdeyim, uzerimde bir persembe gecesi mahmurlugu...

Düşman zaman

2007-06-01T17:44:00.000+03:00

Acıktığın zaman yemek ye, canın çektiği zaman seviş, uykun geldiği zaman uyu...
12'de yemek yeme, haftada x kere sevişme, her akşam saat y'de yatma...

Güneşli bir cumartesi sabahı

2007-05-26T11:33:00.000+03:00

Hafta sonunun ilk günü sabahı dinginliği içinde, hoş bir müzik eşliğinde, balkonun dışından gelen kuş cıvıltıları ve güneşin davetkar ışınlarının verdiği huzurla yapılacak bir kahvaltı öncesinde, çayım demlenirken, yazıyorum iki satır, çalışma odamın masası başında, karnım aç, zihnim genç..

Yolun dışına çıkmak...

2007-05-21T14:22:00.000+03:00

Kaçımız yolun dışına çıkabiliyoruz?
Kaçımız bizden bekleneni değil de istediğimizi yapıyoruz?
Kaçımız olma ihtimali yüksek olanı değil de düşük olanı gerçekleştiriyoruz?
Kaçımız henüz beynimiz ve düşüncemiz taze iken hayal ettiği hayat tarzını gerçekleştirdi?
Kaçımız genel geçer kuralların büyük kısmını kabul edip içselleştirmek zorunda kaldı?
Kaçımızın risk alacak gücü var?
Kaçımız aslında hiçbirşey yapamadığımızın farkındayız?
Kaçımız sadece çabaladığımızı düşünerek gerekeni yaptığımıza inanıyoruz?
Kaçımız mevcut çabamız ile istediğimiz gerçekleştirmek için ömrümüzün yetmeyeceğinin ve aslında kendimizi kandırdığımızın farkında?
Kaçımız garipliğin farkında?

Bir parçamı ayırsan da gölgemiz aynı yöne uzar...

2007-05-21T13:56:00.000+03:00

Gölgeler

2007-05-14T15:05:00.000+03:00

Toplantı

2007-05-14T14:56:00.000+03:00

İş toplantıları ve iş bilmezler...
Ne kadar sıkıcı..
İş olsun diye iş yapmalar...
Bir sonuca varmayan konuşmalar...
Eli kolu bağlı insanlar...
2 saat konuşma ardından 1 milimetre yol alamamanın yarattığı mide ağrıları...
Bitse de gitsekler...

Ne çok zaman olmuş

2007-04-26T11:57:00.000+03:00

Aynen başlıktaki cümleyi hissediyorum. Ne çok zaman olmuş? Ben neden bu kadar zamandır hiçbir şey yazmamışım? Zaman zaman e-postalar geliyor bir fotoğraf sitesinden , uzun zamandır oraya da login olmamışım, beni özlemişler.. :) Demek oradan da kopmuşum.
Bir kopukluk var gerçekten, acil toparlanmalı. İş değişikliğinden mi yoksa?
Şu sıra edebi birşeyler de yazamam muhtemelen. Biraz politize olacağım gibi duruyor, mevcut gelişmeler sonrası.
Göreceğiz....

Beklenti ve Sorumluluk

2006-12-22T09:30:00.000+02:00

Ne belalı iki kavram bunlar. Herkesin derdi bunlarla değil mi aslında? Ya benim? Benim derdim de bunlarla ama son zamanlarda ille de kendimle. Ben kendimden çok şey bekliyorum sanki, madem burdayım madem yaşıyorum hepsini yapmalıyım, birşeyler yapmalıyım, kendimi tatmin edebilmeliyim, mutlu edebilmeliyim, istediğim gibi yaşamalıyım, hayal ettiğim gibi. Ama ya hayal ettiklerim 6 ay sonra artık istemediklerim olursa? Yön değiştirmek o kadar kolay mı? Olanaklarım o kadar çok değil ki! Ya birini tercih ederim ya diğerini. Geri dönüşü yok ki bunun! Peki kendimden bu kadar çok şey beklerken neden bir damla bile hırsım yok? Neden iradem iyice zayıfladı? Neden hep akışa uyuyorum da akışa yön vermeye çalışmıyorum? Neden hep zaten ulaşacağımı bildiğim hedeflere yöneliyorum da ulaşması zor olan hedefleri hedef gibi bile görmüyorum, ihmal ediyorum? Neden, neden, neden? İkiye bölünüyorum...

Yangın

2006-11-19T01:57:00.000+02:00

Karanlık geceyi alevler aydınlatır birdenbire. Mevsim kıştır, hava buz kesmiştir. Karanlıktır, ışık tatile gitmiştir. Sonra birden alevler yükselir. Parlak kıvılcımları havaya yayılarak dans eder. Ortalık giderek daha çok aydınlanır. Gökyüzüne hızla yükselen dumanı gece görünmez kılar. Yalnızca sonsuz bir hareketlilikle oynaşan alevler vardır görünürde. Alevler açtır, sanki kırk yıllık kıtlıktan çıkmıştır, üstüne üstlük arsızdır olabildiğince. Önüne ne gelirse kendine katmak, kıvılcımlarını daha da yaymak, ısısını artırmak ister. Alevlerin iki bina ötesinde, yatağımda gözüme çarpan ışık derin uykuyu uzaklaştırır önce. Daha sonra yüzüme vuran sıcaklık son darbeyi indirir. Penceremden gördüğüm şey sarı bir parlaklık demetidir, korkutucu ama bir o kadar da güzel ve çekici, iç gıcıklayıcı. Alevler bir parçam olsun isterim, bütün o güç, bütün o estetik, ahenk, güzellik benim olsun. Ah bir de sıcaklığı canımı yakmasa, kucaklayacağım bu oynaşan ışık demetini, bütün benliğimle.

Alevler yaklaşıyor, sıcaklık giderek artıyor. Penceremde asılı tül mü eriyor yoksa yanılıyor muyum? Yandaki ahşap köşkün yarısı parlak bir enerji kütlesine dönüşmüş bile. Tanrım, ne kadar güçlü ve mağrur! Kapımın dışında birileri birşeyler söylüyor sanki. Duymuyorum, anlamıyorum, önemsiz parazitler gibi, eskiden yağmur yağdığında TV’de olan cinsten. Asıl ses alevlerde! Müthiş bir uğultu, çıtırtıların müziği, ne kadar melodik; sanki birisi ışık ve ısıyla müzik yapıyor.

Tülüm yanıyor, artık alevler odamın tam önünde, yaklaşıyor, beni çağırıyor. Enerji asla yok olmaz, sadece dönüşür. Ben de yok olmayacağım, sadece daha güçlü, daha heybetli, asil bir biçime dönüşeceğim. İşte benim evrimim. Çok sıcak….

Yazı Masası (bölüm 1)

2006-10-10T23:49:00.000+03:00

Yazı masasının önünde duran tahta sandalyeye oturmuş, üzerine çeşitli yazılar karalanmış müsveddeleri, bir miktar da boş kağıt ile eski bir dostunun hediye etmiş olduğu, aslında çok da kaliteli olmayan ama gösterişli mürekkepli kalemini önüne almıştı. Oda karanlık sayılırdı, yalnızca masanın hemen üzerinde asılı duran gazlı kandilin soluk ışığı yayılıyordu tozlu mobilyaların üzerine. Yine de yazı yazmak ve yazılanları okumak için yeterli ışık vardı. Yıllardır bu ışıkta çalışmaya alışkın olduğundan gözleri oldukça güçlenmişti. Asla gözlük kullanmamıştı ve ölene kadar da kullanacak gibi görünmüyordu. Zaten ailesinde de üç kuşaktır bir tek göz bozukluğu görülen olmamıştı. Dünyada sadece gözleri sağlam olanların yaşayabileceği olağanüstü koşullar oluşsa, bu aile kesinlkle hayatına devam ederdi.
Müsveddelerinin içinden birkaç sayfayı eline aldı ve şöyle bir gözgezdirdi. Gördüklerinden hiç de memnun olmayarak sıkıntıyla iç geçirdi. Kağıtların üzerinde yalnızca birkaç düzgün cümle vardı. Geri kalanında ise çeşitli şekiller, karalanmış imzalar, aklından geçen başka konularla ilgili anlamsız kelimeler ve not aldığı birkaç hatırlatma vardı. Neredeyse son bir aydır bu haldeydi. Oturup yazı yazmak için uğraşıyor ancak ortaya hep bu kağıtlardan çıkarıyordu. Bu durumu bir an önce aşmak istiyor fakat elinden birşey gelmiyordu. İlham denen şeyin varlığına asla inanmamış, bu konuyla ilgili tartışmalarda hep muhalif olmuştu fakat şimdi sanki bu duruma inat ilham onu terketmişti. Bu ilk kez oluyordu ve onu oldukça korkutmuştu. Yazı yazamamak fikri tüylerini diken diken ediyordu. Mutlaka geçici bir durum olmalıydı, nezle gibi bir süre sonra kendi kendine iyileşmeliydi.
Yavaş yavaş ağırlaşan göz kapakları, bilincinin önüne de bir perde gibi inmeye başlamıştı. Saatin oldukça ilerlemiş olduğunu farketti. Bu saatler yazı yazmak için en uygun saatlerdi aslında. Heryer çok sessiz ve huzurluydu. İnsanların çoğu uyumuştu. Sanki dünya değişmiş, başka bir boyuta geçmişti. Gecenin geç saatleri ona hep bu şekilde hissettirirdi. İzole, kurallarını kendi koyduğu, tamamen kendisine ait bir dünya ve bu dünyada sınırsız kontrole sahipti. Ancak bu gece vücudu onu yarı yolda bırakmaya hazırlanıyordu. Demekki tüm kontrol onda değildi, sadece başka ve daha büyük bir gücün izin verdiği ölçüde söz sahibiydi. Bu düşüncelere dalarak kalemini elinden bıraktı ve gazı iyice azalmakta olan kandilin yavaşça oynaşan alevine bakarak bir süre öylece kaldı. Aklından onlarca şey geçti, herbiri belli belirsiz su üstüne çıktı ve kayboldu. Hiçbirine tam olarak hakim olamadı. Aklından geçenlere tam olarak hakim olmuş hiçbir insanın yaşamış olduğunu sanmıyordu zaten. Bu durum onun çok zeki olmasından değil aklından geçen şeylerin, insanların bin yıllardır cevabını aradığı temel sorularla örtüşmesinden kaynaklanıyordu. Ne zaman kafası karışık olsa ya da yazı yazmaya konsantre olamasa, zihni dört bir yandan onlarca düşünceyle ona saldırırdı. Bu tıpkı, alacakaranlıkta ormanın içindeki bir açıklıkta, seslerini duyduğunuz bir sürü yerlinin ağaçların arasından çıkarak size saldırmasını beklemek gibiydi. Dalların arasından elinde mızrakla bir tanesinin çıktığını görürsünüz, tam o anda başka bir yerde bir tane daha belirir. İkinciye bakarken ilkinin kaybolduğunu farkedersiniz sonra bir bakmışsınız üçüncü bir tanesi başka bir yerden size yaklaşıyor ve böylece sürüp gidiyor. Bakın işte yine olmuştu, bu alakasız benzetme gelip kafasına yerleşmiş, diğer görüntülerin önüne geçmişti. Oysa çok daha önemli bir konu vardı üzerinde düşünmek istediği. Çok fazla sorguluyordu, zihni onun kontrolünün dışında sürekli olanı biteni, nedeni niçini, herşeyi sorguluyordu. Hiçbirşey yerine oturmuyordu. Hepsi gelip bir yerlerde takılıyordu. Sanki önünde çok büyük bir resim vardı ve bir türlü resmin tamamını görüp görüntünün tümüne hakim olamıyordu. Resim metrelerce uzayıp gidiyordu. Detayları görmek için yaklaşmak, geniş alanları görüp tümüne hakim olmak için uzaklaşmak gerekiyordu. İşte tam bu noktda iki temel sorun vardı. Öncelikle resme hem yakın hem de uzak olamıyordu, yani ya detayları ya da geneli gözden kaçırıyordu. İkincisi ise, resimden ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın tamamını bir seferde göremiyordu. O kadar büyüktü ki... Bu yüzden yapması gereken, detaylara tek tek bakmak ve herbirini aklında tutarken resmin genelini yavaş yavaş gezmek ve herşeyi bir arada değerlendirmekti. Hiçbirşey gözden kaçmamalıydı. On metre ötede gördüğü bir detay şu anda baktığı yerde kafasını kurcalayan bir düğümü çözmesini sağlayacaktı. Ancak resim çok büyüktü. Bu kadar çok bilgiyi aklında tutması mümkün değildi. Birşeyleri mutlaka unutuyor ve gerekli olduğu zaman bir başkası ile ilişkilendiremiyordu. Bu durumda, henüz olması gereken seviyenin çok çok altında olduğu sonucuna varıyordu. Aslında şu anda sadece gördüğü, okuduğu ve düşündüğü bazı şeyler yüzünden kafsında oluşmuş soru işaretleri vardı ve herşeyin arkasına bakmaya çalışıyordu. Ne zaman bu duruma gelmişti? Yanlış giden birşeyler olduğunu düşünmeye, olguları sorgulamaya ne zaman ve nasıl başlamıştı? Bunu bir olay mı tetiklemişti yoksa bir süreç mi onu bu noktaya getirmişti? Emin olamıyordu, ancak kesin olan artık geri dönüş olmadığıydı.
Üşümeye başladığını hissettiğinde saat gece üçü geçiyodu. Yaklaşık iki saattir bunları düşündüğünü farketti. Uykusu da gelmişti. Geniş bir esneme yüzüne yayıldı ve şeklini bir hilkat garibesine çevirdi, hemen sonra ise ıslanan gözler ve ağırlaşan göz kapakları bu durumun yerini aldı. Yatağı, çalışma masasının sol tarafındaki duvardan içeriye açılan kapının arkasındaydı. Masasının üzerinde asılı duran kandili alarak adımlarını kapıya doğru yönlendirdi. Bir an sonra yatağının başında durmuş kandili başucundaki şifonyerin üzerine bırakıyodu. Yarı uyur yarı uyanık üzerindekileri yatak kıyafetleriyle değiştirdi, yatağına girdi ve kandili söndürdü. Çok kısa bir an için karanlığa baktı ve sonra uyku bedenini esir aldı.

VE MUTLU SON (YA DA BAŞLANGIÇ): EVLENDİK

2006-10-02T15:10:00.000+03:00

Tekrar merhaba,

Arada olan olaylar için yakında bir albüm koymayı planlıyorum ama zaten tahmin edersiniz. Kız istenir, aynı gün yüzükler takılır, abiler dayılar herkes oradadır, fotolarda maymun gibi çıkılır.
Sonra son hız evlilik hazırlıkları başlar, nikah tarihi alabilmek için gerekli evrakları toplamak, işten izin alma krizleri, istenen tarihte uygun saat bulamama vs vs, sonunda nikah ve kokteyl olacak şekilde 16 Eylül 2006 cmrts akşam saat 18:00'de Beşiktaş Evlendirme Dairesi Nikah ve Kokteyl Salonu ayarlanır.

Kalan zamanda eşya almak için IKEA yolları aşındırılır, günlerce Masko gezilir, sonunda hemen herşey IKEA'dan alınır, nakliyesi, montajı, stokta olmayan parçaları derken bu işe epeyce mesai harcanır. Arkadaşlar sağolsunlar hepsi ayrı bir marangozluk yeteneğine sahip, mobilyalar gayet düzgün monte edilir. Bazı arkadaşlar üzerlerinde atlet varmış, akşammış, sessizmiş bakmadan sitenin içinde balkona çıkıp Burger King'den yemek getiren çocuğa bağırır: "Şşş hemşerim." Sonra eliyle de "gel gel bu tarafa" yapar ve noktayı koyar. Beleş amelenin kalitesini aramamak lazım tabi. :)))

Nikah günü gelir; son bir koşturmaca, kalan son güç kırıntıları ile kuaför, fotoğraf ve sonra da nikah saati gelir ve geçer. Artık evliyiz. Ne garip, hiçbirşey değişmemiş gibi geldi bize? Nedendi ki bu kadar yorulmak? Ama güzel oldu güzel. Gece dağıtanlar, sarhoş olanlar, provakatörler, kapı gıcırtısına kalkıp oynayanlar, hoplayanlar zıplayanlar arasında geçti, yıllardır bir araya gelmemiş insanlar birbirini gördü, konuştu, hasret giderdi; ben de öyle. Fena mı oldu? Senede bir kez tazeleyelim biz nikahı, insanlar gelsin yine. :)

Artık toplumsal statümüz değişti, artık formlara bekar değil evli yazacağım, bayramlarda seyranlarda akrabalar daha çok kızacaklar artık gelip gitmiyoruz, aramıyoruz diye, dile kolay biz artık evliliz. Artık Taksim'den 2 farklı taksi yerine 1 taksiye bineceğiz ve evimize döneceğiz. Artık arkadaşlarımızı evimize davet edeceğiz. Bakalım gelecek neler getirecek.

Doğan.

Aşama 1 - Alyanslar alınır | Aşama 2 - Anneler tanışır

2006-06-03T23:47:00.000+03:00

Tarih 03.06.2006, alyans bakmaya gidilir, dolaşılır dolaşılır, herşey çok abartılı bulunur. Sonra "klasik" alyansda karar kılınır, mutlulukla alınacak kuyumcuya girilir, daha önce bakılmış alyanslara tekrar bakılır, denenir ve kesin karar verilir. :)) çok eğlenceli. İçine yazı yazalım mı sorusuna cevap için karşılıklı bakışılır, sonra isimlerin yazılmasına ama nişan tarihi yerine yıllar önce ilk el ele tutuşulan, göz göze gelinen günün tarihinin yazılmasına karar verilir. Bu sırada hınzır gülücükler atılır karşılıklı, yaramazlık yapılmıştır yine, çok eğlencelidir böylesi, ve çok daha anlamlı.
Öğleden sonra, pasta alınır ve kız evine gidilir. Anneler tanıştırılacaktır. Sohbet güzel gelişir, herkes rahatlar, yenilir içilir. Akşam eve dönülür, bir aşama daha geçilmiş ve sonuca bir adım daha yaklaşılmıştır.
Sırada kahramanlarımızı çok daha zor bir görev beklemektedir.

EVLENİYORUM!!!!

2006-06-02T18:02:00.000+03:00

Başlığı yanlış okumadınız, biz evlenmeye karar verdik. Duyduk duymadık demeyin. Yeni ve güzel bir hayata yelken açıyoruz, birlikte yaşamak ve hayatı dibine kadar paylaşmak istiyoruz... Biz yolu açıyoruz, gelenleri bekleriz. :) Pek bi heyecanlı.

Günlük - Döndüm

2006-03-27T10:44:00.000+03:00

İlginç bir gidiş ve sonrasında da ilginç bir dönüş yolculuğu yaptım. Sanki bu hafta sonu birşeyler beni bu yolculuğa zorladı. Otobüste kesinlikle kimse ile konuşmadan, kendi başıma bir yolculuk yapmak niyetindeydim ama ilginç bir şekilde hem gidişte hem de dönüşte konuşmak için can atan son derece ilginç insanlarla yan yana oturdum. Kolay kolay aynı ortamda bulunup sohbet etmeyeceğim insanlarla... Detayları sonra yazarım... Hayat ilginç, sanki herşey önceden planlanmış gibi...

Günlük - Bu hafta sonu Ordu'dayım

2006-03-24T18:11:00.000+02:00

Cuma akşamı yola çıkıp Pazartesi sabahı burada olacağım. İstanbul'a kısa bir ara.. Beni sevenler özlesin diye. :)) Ben de bu sırada gidip özlediklerimi göreceğim.

Hayattan kareler

2006-03-23T17:43:00.000+02:00

Işığın Savaşı

2006-03-23T17:23:00.000+02:00

Ve sabah oldu. Hiç olmayacak gibiydi oysa, hiç bitmeyecekti sanki gece ve hiç delemeyecekti ışık gökyüzündeki kara çöp torbasını. Ama vakti geldi işte, gücünü yitirdi yavaş yavaş karanlık, ışık ele geçirdi savaştaki üstünlüğü. Sessizce ve hissettirmeden inceltti o kara, kalın plastiği, sonra da yavaş yavaş aşağıya, ufuk çizgisinin altına doğru çekmeye başladı, boşalan yerleri kendi sıcacık ışınlarıyla doldurarak. Sadece bir an sonra artık ışığın egemenliği başlayacaktı dünyada.Gece sessizce çekilip kenara güç toplayacaktı bir sonraki raunda. Işık da biliyordu bunu ama nafile, şimdi onun için güç toplama değil, olanca gücünü dünyanın, insanların üzerine boşaltma, onlarla paylaşma zamanıydı. Biliyordu, zamanı geldiğinde gece yenecekti onu bir kez daha, yüzbinlerce yıldan beri olduğu gibi. O yüzden buruktu biraz, zaferini en parlak ışınlarıyla kutlayamıyordu.Aslında hiç ama hiç kimseye göstermemişti yaşayan, o en parlak ışınlarını, hep düşünerek bir sonraki raundu gecenin kazanacağını. Bir gün diyordu, belki birgün sonsuza kadar yenerim geceyi, işte o günü bekliyorum sunmak için dünyaya en göz alıcı, en parlak, en işveli ışınlarımı. Bir gün... Anlayamamıştı henüz ne yazık, son savaşı gecenin kazanacağını ve hep sakladığı o narin, o sıcak ışınlarını kimseye gösteremeyeceğini. Yoksa içten içe biliyordu da o yüzden mi her sabah ve her akşam üstü kızarıyordu yüzü iç sıkıntısıyla?

Gri Bir Gün

2006-03-23T17:20:00.000+02:00

Yağan yağmurun altında yürüyordu. Elinde şemsiyesi, sırtında yere kadar uzanan gri pardesüsü ile ağır ağır yürüyordu. Hava rüzgarlı değildi; büyük, siyah şemsiyeyi taşımak zor olmuyordu. Işık iyice azalmış, alacakaranlığa yüz tutmuştu hava, henüz akşam vakti iken. Kalın bulutlar ışığın yeryüzüne ulaşmasına izin vermiyorlardı. Her yer olabildiğince gri, olabildiğince ıslak, olabildiğince sessizdi. Sadece dünyaya kızgınmış gibi yağan yağmurun ve soldaki uçsuz bucaksız denizde çırpınan dalgaların sesi duyuluyordu. Attığı adımlar zaman zaman bir su birikintisine rastlıyor, su damlacıkları dört bir yana sıçrıyor ve yağmur damlalarıyla kucaklaşıp yeniden yere düşüyordu. Dünya başka bir yerde bu kadar gri olabilir miydi? Yağmur başka bir yerde bu kadar huzur verebilir miydi? Ya da deniz, gökten yağan damlacıklarla birleşip bu kadar güçlü, parlak ve mağrur görünebilir miydi? Deniz kenarındaki yol yavaşça sağa doğru kıvrılırken yolun sonunda, burnun ucunda yıllardır sessiz sedasız duran iskele de daha görünür olmuştu. Oysa havanın griliği, nerdeyse görünmez yapmıştı betondan iskeleyi. Ona bu kadar yaklaşmamış olsa, onun orada olduğunu bilmese belki farkına bile varmayacaktı. Ama şimdi adımları dosdoğru iskeleye götürüyordu uzun gri pardesülü, siyah şemsiyeli adamı. Dün sabah şehre geldiği güne kadar kaç yıl olmuştu onu görmeyeli? Sekiz mi, yoksa on mu? Ne değişirdi ki? Hiçbir şey. Tüm bunları düşünürken solundaki eski kilisenin önünden geçmişti bile, farkına varmadan. Oysa iskeleye ulaştığında kızacaktı kendisine, neden son bir kez bakmadım ona diye. Dostlarıyla defalarca geçmişlerdi oradan, pek çok kez sohbet konusu olmuştu o kilise ve önünden geçtiği daha bir çok şey. Yağmur şiddetini artırırken dalgaların kayaların yosunsuz yanaklarına çarparak çıkardıkları ses de artmıştı. Ve o adımlarını sıklaştırdı. Yaşına göre oldukça dinç ve sağlıklı görünüyordu. Geçmişte ne kadar mutlu olmuşlardı bu şehirde... Hep özel olduklarını düşünerek ne çok hayal kurmuşlardı ve bu hayalleri gerçekleştirebilmek için ne çok uğraşmışlardı. Fakat zaman hepsinden daha güçlüydü, ne yazık! İskeleye vardığında girişteki sürgülü demir kapının açık olduğunu gördü.Yanaşmış gemi olmadığı zaman hep açık olurdu zaten. İçeri girdi ve yürümeye devam etti. Çok uzun değildi iskele. En çok iki dakika sonra en uç noktasına varmış olacaktı. Yeniden arkadaşlarını düşünmeye başladı. Evet, ne yazık ki zamanın önüne geçilemiyordu. Çok sevdiği herkes birer birer çıkmışlardı hayatından. Hiç bitmeyecekmiş gibi görünen dostluklar bitmek zorunda bırakılmıştı sanki. Bu sabah geldiğinde “son” diyordu, bu sonuncusu. Gerçekten de öyleydi. İskelenin ucuna beş adım kalmıştı. Başka üzüntü olmayacaktı artık, başka cenaze töreni olmayacaktı. Ama yaşamak için bir sebep de kalmayacaktı. Bir an sonra iskelenin köşesine geldi ve hiç düşünmeden kendini suya bıraktı. Siyah şemsiye iskelenin üstünde öylece kalakaldı.

Başlangıç

2006-03-23T13:58:00.000+02:00

Herşeyin bir başlangıcı bir de sonu olurmuş, benim yazı tahtamın başlangıcı da işte burası. Bakalım neler göreceğiz bu yazı tahtasının üzerinde...